گذشته تاریخی به چه دردی می خورد؟

در دوره ماد چندین حکومت مقتدر در سراسر ایران داشتیم اما نمیدونم چرا تلاش می کنند هخامنشی ها را بالا بیاورند و مطرح کنند و کوروش و داریوش را اول تاریخ بدانند! حتّی مادها را هم از خاطر برده اند.

کار مستشرقان اروپایی و ناآگاهان و شاه دوستان داخلی در این زمینه خیلی صادقانه نبوده، لیکن حفاری ها و شناخت ها و نشانه های گوناگون تمدنی به ما نشان می دهد که در سراسر ایران کنونی ما تمدن های بسیار قدیمی که بعضی از تمدن مصر هم قدیمی تر هست وجود دارد؛ تمدن های شش و هفت هزار ساله که در همدان و سیستان است.

حال سوال این است که این گذشته تاریخی و این کتیبه ها و اثار تاریخی و باستانی به چه دردی می خورد؟ اگر این گذشته را به عنوان یک شجره نامه فقط در جیبمان بگذاریم و به آن افتخار کنیم، مثل بعضی هاست که از سیادت فقط شال سبزی به کمرشان ببندند و ابزاری از آن استفاده می کنند و یا شجره نامه ای در جیبشان بگذارند و آن را وسیله ارتزاق قرار دهند، این که درست نیست. اهمیت این شجره نامه از این جهت است که نشان می دهد این منطقه به دلیل اقلیمی، یا به دلیل جغرافیایی، یا به دلیل تاریخی و یا به هر دلیلی، منطقه ای است که استعداد در آن پرورش پیدا می کند.